η ελίτ και οι… μαύροι

(για τις λέσχες του Καΐρου και μια προσωπική εμπειρία)

Ένα ενδιαφέρον στοιχείο που υπάρχει στην Αίγυπτο είναι ότι η ελίτ της είναι εμφανής και καταλαμβάνει χώρο στο χάρτη. Ένα μεγάλο μέρος του Καΐρου καταλαμβάνεται από λέσχες.  Στη δε Αλεξάνδρεια η κατάσταση είναι τραγική! Η παλιά Αλεξάνδρεια είναι χτισμένη πάνω σε μια μικρή χερσόνησο. Οι κάτοικοι της πόλης δεν έχουν καμία πρόσβαση στην ανατολική πλευρά της χερσονήσου που βλέπει την υπόλοιπη πόλη, καθώς λέσχες στη σειρά έχουν καταλάβει την παραλία!

Ο χώρος που καταλαμβάνει το Γκεζίρα Κλαμπ στο νησί Γκεζίρα

Ο χώρος που καταλαμβάνει το Γκεζίρα Κλαμπ στο νησί Γκεζίρα

Στις περισσότερες από τις λέσχες γίνεσαι αποδεκτός κατόπιν σύστασης από κάποιο μέλος. Ένας γνωστός μου που ήταν μέλος στο Γκεζίρα Κλαμπ (ένα από τα πιο παλιά στην πόλη), μου είπε ότι η εγγραφή πρέπει να είναι τώρα 10.000 δολάρια. Με αυτή (και με την ετήσια συνδρομή) μπαίνεις στην ελίτ του Καΐρου και έχεις πρόσβαση στις εγκαταστάσεις της λέσχης.

Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά τα πράγματα, μου έκανε εντύπωση όταν ένας φίλος που συνάντησα τυχαία στο μαγαζί που το όνομά του σημαίνει ‘ελευθερία’ με κάλεσε στη Λέσχη του Γκάρντεν Σίτυ. Ήταν μια βραδιά που διοργανωνόταν από τις εκδόσεις Harpocrates (βιβλία για την Αίγυπτο στα αγγλικά) στην οποία καλούσαν φίλους και γνωστούς για ένα κοκτέηλ, όπου θα μπορούσαν να αγοράσουν βιβλία και να γνωρίσουν τους συγγραφείς. Φυσικά πήγαινες συστημένος… Μα εγώ δεν είμαι κυριλέ τύπος. Όχι, όχι, πρέπει να ‘ρθεις όπωσδήποτε. Έτσι κι έγινε.

Η βραδιά ήταν χτες. Έβαλα το τζιν μου γιατί άλλο παντελόνι δεν έχω (στο Γκεζίρα το τζιν δεν θα έμπαινα με τίποτα), βάφτηκα, στολίστηκα, έβαλα τα παπούτσια που φορούσα στα λάτιν (ο φίλος με προειδοποίησε να μην πάω με πέδιλα) και πήγα στο μαγαζί που το όνομά του σημαίνει ‘ελευθερία’, από όπου θα περνούσαν να με πάρουν. Εκεί βρήκα φίλους, τους είπα τη φάση και ότι αν δεν μου επιτρέψουν την είσοδο, θα γυρίσω να πιούμε τις μπύρες μας.

Η περιοχή Γκάρντεν Σίτυ είναι σε απόσταση περπατήματος από το κέντρο, λίγο βορειότερα και πάνω στο Νείλο. Χτίστηκε από τους Βρετανούς στις αρχές του εικοστού αιώνα. Σήμερα είναι μια ήσυχη περιοχή, με βίλες, πολυτελείς πολυκατοικίες (κατά κύριο λόγο) και αρκετές πρεσβείες. Το Γκάρντεν Σίτυ Κλαμπ είναι στους δύο τελευταίους ορόφους μιας πολυκατοικίας κοντά στη βρετανική πρεσβεία.

Ήμασταν πέντε άτομα: ο φίλος μου ο Γάλλος (γύρω στα 45 με εξτρήμ κούρεμα για δεδομένα Καΐρου), ένα άλλο Γαλλάκι που έχει σπουδάσει φιλοσοφία, ένας Αιγύπτιος που συστήθηκε με το παρατσούκλι ‘Πρίγκιπας’ (από πλούσια οικογένεια που επλήγη με την εθνικοποίηση κι έχασε τα υπόλοιπα λεφτά του στις γυναίκες και στον τζόγο) και μια γαλλίδα δημοσιογράφος που είχαμε ξανασυναντηθεί τυχαία έξω από το Χουσέιν όταν είχε γίνει η βομβιστική ενέργεια το Φλεβάρη. Φορούσαμε όλοι τζιν διαφορετικών αποχρώσεων.

Μπαίνουμε στο ανσανσέρ με τη Γαλλίδα κι έναν παππού και οι υπόλοιποι θα έρχονταν με το επόμενο. Ο παππούς χτυπάει την πόρτα που είχε απ’ έξω την ταμπελίτσα ‘GCC’ (=Garden City Club) και του ανοίγει ένας… μαύρος με μολυβί στολή μπάτλερ!

Ξαφνικά ένιωσα ότι μπήκα στο τρενάκι του χρόνου που με μετέφερε maurosvoutsas2στην αποικία με τις καφεφυτείες! Κοίταξα έντρομη τη Γαλλίδα. Η πόρτα είχε ήδη κλείσει. Το είδε αυτό; Φυσικά και το είδε. Μου ‘ρθε στο μυαλό εκείνη η ταινία με το Βουτσά που έκανε το μπάτλερ βαμμένος μαύρος. Μα πού είχαμε έρθει;

Περιμένοντας άνοιξε την πόρτα ο γάλλος φίλος μας καθώς, όπως μας είπε, υπήρχε ένα ανσανσέρ που έβγαζε μέσα στη λέσχη. Μπήκαμε σ’ ένα όμορφα διακοσμημένο και ευρύχωρο σαλόνι, σε γήινα χρώματα (κυριαρχούσε το κρεμ) και κρυφούς φωτισμούς. Εκεί ήταν 6-7 άτομα με τα ποτά τους. Συστηθήκαμε, περάσαμε το διάδρομο όπου ήταν οι κάρτες μελών (κάποιος είδε το όνομα του συγγραφέα του Μεγάρου Γιακουμπιάν) και ανεβήκαμε στο ρετιρέ.

Εκεί ήταν ένα άλλο σαλόνι-μπαρ, πίσω από το οποίο ήταν ένας μαύρος με την ίδια στολή. Το κουμπί του χρόνου ξαναπατήθηκε.

Βγήκαμε μια μεγάλη βεράντα με θέα στο Νείλο. Από πάνω είχε ταράτσα  ενώ το ακάλυπτο μέρος της σκεπαζόταν με υφάσματα κρεμ που σχημάτιζαν κύματα. Κάποιος από τις εκδόσεις ευχαριστούσε τον κόσμο (στα αγγλικά) και έναν έναν τους συγγραφείς. Ο φίλος μου μιλούσε γαλλικά με όλους. Γαλλικά, μπαλέτο και πιάνο, σκέφτηκα.

Το ντύσιμο της ομήγυρης δεν ήταν κάτι υπερβολικό. Οι 5-6 μαύροι μπάτλερ γύριζαν με δίσκους και σέρβιραν ποτά στο μπαρ. Όλα δωρεάν φυσικά. Αφότου σχολιάσαμε τα πάντα με τα δύο νεαρά Γαλλάκια, κι αφού δούλεψα λίγο τον ‘Πρίγκιπα’, στο πλάι του οποίου καθόταν η εικοσάρχονη γκόμενά του που είχε έρθει στο μεταξύ, κόλλησα με μια άλλη παρέα.

Ο ένας ήταν ένας από τους συγγραφείς των εκδόσεων, 30 χρόνια στην Αίγυπτο, ο άλλος αιγύπτιος μεγαλοδικηγόρος, ο τρίτος ένας ζάμπλουτος άθεος Αιγύπτιος και μια επίσης αιγύπτια από πλούσια οικογένεια. Να σημειώσω ότι τα Γαλλάκια κι εγώ ήμασταν ο μόνος και νεαρότερος πληθυσμός του σουαρέ. Με ρώτησαν για τα Δεκεμβριανά, τους ρώτησα για το ισλάμ. Πολύ με απασχολεί αυτό το θέμα. Πώς γύρισε η Αίγυπτος στον ισλαμισμό μέσα σε μια γενιά. Οι Ουαχαβίτες της Σαουδικής Αραβίας, μου είπαν όλοι με μια φωνή. Χάνουμε πια. Είμαστε μειονότητα. Το μέλλον; Δεν υπάρχει μέλλον.

Στο πλάι έπαιζε κιθαρόνι ένας ξεχασμένος παππούς των λουλουδιών με άσπρο κουστούμι. Μέχρι που φύγαμε δεν κατάλαβα ακριβώς το ρόλο του.

Το κλείσαμε τελικά το μαγαζί. Τα Γαλλάκια με είχαν χαιρετήσει ώρα πριν κι ο Γάλλος είχε εξαφανιστεί. Οι τελευταίοι γίναμε μία παρέα. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και κάρτες (εννοείται πως δεν έχω).

Το αποικιακό μυστήριο τελικά δεν λύθηκε. Δεν βρήκα κάποιον από τη Λέσχη να τον ρωτήσω και δεν βρήκα τα κότσια να πιάσω κουβέντα με κάποιο από τα παιδιά πίσω από το μπαρ. Ο φίλος μου ο Γάλλος μου είπε ότι η Λέσχη είναι παλιά. Ενδεχομένως να είχαν ξεκινήσει να προσλαμβάνουν Νούβιους (στην Άνω Αίγυπτο) και μετά όποτε υπήρχε ανάγκη για κόσμο αυτοί που ήδη δούλευαν εκεί καλούσαν κάποιον γνωστό τους. Άλλωστε οι Νούβιοι είναι καλοί σε αυτές τις δουλειές. Κράτησα το σχόλιο για τον εαυτό μου. Να μάθω ήθελα κι όχι ν’ ανοίξω κουβέντα για τις φυλές και τις ικανότητές τους.

Μισομεθυσμένη αποχώρισα με τις ελίτ γνωριμίες μου. Πού ήταν εκείνοι οι βαρετοί τύποι που περίμενα να βρω. Ίσως ήταν εκεί αλλά δεν τους συνάντησα. Μια άλλη φορά…

Advertisements
Published in: on Απρίλιος 16, 2009 at 15:08  4 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2009/04/16/%ce%b7-%ce%b5%ce%bb%ce%af%cf%84-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%bf%ce%b9/trackback/

RSS feed for comments on this post.

4 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Εντυπωσιακό!

  2. […] δεν μπορεί να μπει (βλ. ένα προηγούμενο ποστ για μια λέσχη στο Κάιρο με μαύρους μπάτλερ). Τα σκονισμένα παπούτσια μου (nike, είναι αλήθεια), το […]

  3. […] δεν μπορεί να μπει (βλ. ένα προηγούμενο ποστ για μιαλέσχη στο Κάιρο με μαύρους μπάτλερ). Τα σκονισμένα παπούτσια μου (nike, είναι αλήθεια), το […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: