Λάθη και αγκαλιές

Όταν πρωτοήρθα στο Κάιρο ήμουν μια χαρούμενη μεγαλοκοπέλα (έτσι δεν έλεγαν κάποτε στα 30 τους τις ελεύθερες και μη πολιορκημένες;) που ήθελα να γνωρίσω όλο τον κόσμο. Η χαρά περιλάμβανε βέβαια και μια σωματική ελευθερία, την οποία είχα απτά σημάδια ότι έπρεπε να περιορίσω.

Έτσι όταν επισκέφτηκα το κέντρο αραβικών όπου είχα προπληρώσει μαθήματα (τα οποία εγκατέλειψα γρήγορα), έκανα το λάθος να προτάξω το χέρι μου προς χειραψία στο νεαρό άνδρα που καθότανε πίσω από το γραφείο και με τον οποίο όφειλα να κάνω την τελική συνεννόηση. Σήκωσε και τα δυο του χέρια δείχνοντάς μου ότι δεν κάνει χειραψία με γυναίκες. Κρύβοντας με χαμόγελο μια στιγμή αμηχανίας, μάζεψα το αχαιρέτιστο χέρι μου. Το παλικάρι είχε μούσι, χωρίς μουστάκι και κοντά μαλλιά, στοιχεία χαρακτηριστικά των εντόνως θρησκευόμενων μουσουλμάνων (δεν είμαι σίγουρη αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη ‘ισλαμιστής’). Τα στοιχεία καταχωρίσθηκαν: μούσι-χωρίς μουστάκι-δεν δίνουμε χέρι. Save.

Τη συνεννόηση για τα μαθήματα είχα κάνει μέσω ίντερνετ με ένα άλλο παλικάρι που ήταν υπεύθυνο για αυτού του είδους την επικοινωνία. Έκλεισα μαθήματα για τις τρεις τελευταίες εβδομάδες του Ραμαζανιού. Στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι το κέντρο θα ήταν κλειστό τις δύο από αυτές. Τέλος πάντων, κλείσαμε για δυο βδομάδες και σε κάποια φάση παρεξηγηθήκαμε κιόλας από δική μου παρανόηση. Μέχρι να λήξη η ηλεκτρονική συνεννόηση, μιλούσαμε με τα μικρά μας ονόματα και είχαμε ανταλλάξει γύρω στα 20 mails. Οπότε πριν φύγω από την Ελλάδα, τον ρώτησα τι θα ήθελε να του φέρω και κανονίσαμε να συναντηθούμε αφότου θα άρχιζα τα μαθήματα.

Συναντηθήκαμε σε έναν κεντρικό σταθμό του μετρό. Είχαμε γίνει ήδη ‘φίλοι’ στο facebook, οπότε ήταν εύκολο να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο. Τζινάκι, πουκαμισάκι, αθλητικό παπουτσάκι, ξυρισμένος. Άρα δίνουμε χέρι. Κι εγώ επειδή ήμουν χαρούμενη που τον συναντούσα μετά από τόσες ανταλλαγές μηνυμάτων, τον φίλησα σταυρωτά και του έδωσα το δώρο του: μια Καρυάτιδα.

Αν νομίζετε ότι ο Παρθενώνας είναι γνωστό μνημείο, απλά γελιέσθε! Για το δε Ερέχθειο δεν το συζητάμε καν. Νομίζω ότι είχα καταλήξει τότε ότι το παλικάρι δεν ήξερε ούτε πού έπεφτε η Αθήνα, αλλά δεν την καλοθυμάμαι αυτή τη λεπτομέρεια. Γιατί να ξέρει άλλωστε;

Κάναμε μια βόλτα, μιλήσαμε και με ξαναπήγε στο μετρό. Του έδωσα το χέρι μου και τον ξαναφίλησα. Αυτή τη φορά ήταν λίγο δυστακτικός, αλλά με φίλησε κι εκείνος. Τι; μήπως δεν έπρεπε; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ, μου είπε φουριόζος. Και να μην το ξανακάνω (με τόνο ευγενικό, αλλά με πάθος)! Ήταν και περίοδος Ραμαζανιού, αλλά ευτυχώς ήταν μετά τις 6 που σπάει η νηστεία.* Και όσο για το αγαλματάκι… δεν μπορούσε να το δεχτεί (τον είχα δει που άλλαξε χρώμα όταν το άνοιξε, αλλά δεν έδωσα σημασία). Γιατί; Δεν μπορούσε να μου εξηγήσει. Α! Μήπως έχει σχέση με τη θρησκεία; Ναι, ναι! Με τη θρησκεία έχει σχέση! Μα πώς δεν το είχα σκεφτεί νωρίτερα! Φυσικά! Ισλάμ, ανεικονική τέχνη, κατά των ειδώλων… Πώς την έκανα τέτοια γκάφα; Πήρα το αγαλματάκι και αποχώρησα.

Τρία λάθη απανωτά: χέρι, φιλί, άγαλμα. Αλλά πώς θα μπορούσα να καταλάβω;

(Όπως θα μάθαινα στη συνέχεια, το συγκεκριμένο κέντρο αραβικής γλώσσας είναι ισλαμιστικό και από πολλούς άκουσα ότι τα μαθήματα ακολουθούν προσηλυτιστική πορεία. Θα μπορούσα να το είχα υποψιαστεί καθώς χωριζόταν σε ανδρικό και γυναικείο όροφο, όλες οι γυναίκες φορούσαν μαντήλα, ο ένας από τους μάνατζερ ήταν το γενιοφόρο και αμούστακο παλικάρι στο οποίο ήδη αναφέρθηκα, υπήρχαν παντού χαλάκια προσευχής και τηρούνταν αυστηρά οι ώρες προσευχής με διακοπή των μαθημάτων. Αλλά όταν δεν έχεις τον κώδικα να κατανοήσεις αυτά που γίνονται γύρω σου, η πληροφορία δεν καταγράφεται, ούτε και υπάρχει τρόπος ερμηνείας της).

Ο κόσμος που ζει και συχνάζει στο κέντρο του Καΐρου είναι ιδιαίτερος. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, αφότου βρήκα σπίτι και εγκαταστάθηκα, γνωρίστηκα με πολύ κόσμο. Γρήγορα ξεπέρασα το πρώτο σοκ, καθώς οι περισσότεροι όχι μόνο μου έδιναν το χέρι τους σε χειραψία, αλλά με φιλούσαν κιόλας! Πολύ σύντομα προηγούνταν οι αγκαλιές και τα φιλιά έπονταν. Στους πρώτους δύο μήνες είχα δώσει και είχα πάρει τόσες αγκαλιές, όσες δεν είχα απολαύσει με τους καλούς μου φίλους στην Ελλάδα. Όπως θα μάθαινα στη συνέχεια, αυτό είναι ιδιαιτερότητα του κέντρου. Οι άνδρες γενικά στην Κάιρο (για το σύνολο της Αιγύπτου δεν μπορώ να μιλήσω) συνηθίζουν ν’ αγκαλιάζονται εγκάρδια όταν συναντιούνται, αλλά ο εναγκαλισμός των γυναικών είναι ιδιαιτερότητα του κέντρου.

Έτσι λοιπόν όταν γνώρισα τον Μωχάμεντ είχα ήδη χαλαρώσει και θεωρούσα πως μπορούσα να καταλάβω πότε μπορούσα να δώσω το χέρι μου και να φιλήσω. Τον γνώρισα μαζί με τη γυναίκα του, με την οποία ήταν παντρεμένος μερικούς μήνες. Εκείνη όχι μόνο δεν είχε μαντήλα, αλλά φορούσε και t-shirts (=ακάλυπτα χέρια). Αναπτύξαμε μια εγκάρδια φιλία και συναντηθήκαμε πολλές φορές με διάφορες αφορμές. Σε κάποια φάση με τη γυναίκα του αποφασίσαμε να κάνουμε ανταλλαγή αραβικών-αγγλικών (συνηθίζονται τέτοιου είδους ανταλλαγές εδώ). Έτσι κανονίσαμε να βρεθούμε στο σπίτι τους.

Συναντήθηκα με το Μωχάμεντ στο δρόμο κοντά στο σπίτι τους και εννοείται πως τον φίλησα εγκάρδια. Ανεβαίνοντας τις σκάλες για το διαμέρισμα που νοικιάζουν ήθελε να μου πει κάτι. Και ήθελε να μου το πει καιρό πριν… Να μην τον φιλάω όταν συναντιόμαστε και αποχαιρετιόμαστε. (Ε;) Δεν έκρυψα αυτή τη φορά το ξάφνιασμά μου. Άλλωστε με το Μωχάμεντ είμαστε φίλοι. Μετά το γάμο του σταμάτησε να φιλάει τις φίλες και τις γνωστές του. Δηλαδή; Όλες; Ε… μόνο εμένα, γιατί δεν μπόρεσε να μου το πει νωρίτερα. Και επιπλέον τον φίλησα στη γειτονιά του. Σφάλμα, σφάλμα, σφάλμα…

Σε όλη τη διάρκεια που μιλούσαμε με τη γυναίκα του στο smoking-room, προσπαθούσα να καταλάβω… πώς θα έπρεπε να είχα καταλάβει. Οπότε όταν έλειξα την αρμένικη βίζιτα, τον ρώτησα. Και πώς ξέρει, ας πούμε, πότε να δώσει το χέρι του σε μια γυναίκα και πότε όχι; Μου αποκάλυψε τον τρόπο που το χειρίζεται ίδιος. Μισοκάνει μια κίνηση προς τη συνομιλήτρια. Αν δει πως εκείνη ανταποκρίνεται με αντίστοιχο τρόπο, τη συνεχίζει. Αν όχι, η κίνηση μετατρέπεται σε κάτι άλλο. Σε επανατοποθέτηση των γυαλιών του, ας πούμε.

——————————————————————————

* Κατά τον ισλαμικό μήνα Ραμαντάν (Ραμαζάν στα τουρκικά), οι πιστοί δεν βάζουν τίποτα στο σώμα τους (φαγητό, υγρά, τσιγάρο και φυσικά δεν επιτρέπεται το σεξ) από την πρώτη προσευχή πριν την ανατολή μέχρι την τελευταία μετά τη δύση του ηλίου. Για το μήνα Σεπτέμβρη που ήρθα εγώ, η νηστεία διαρκούσε από τις 4 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα. Στις έξι με το άκουσμα της προσευχής αρχίζει το φαγητό σε αγαπητική ατμόσφαιρα. Είναι σύνηθες να προσφέρεται φαγητό σε ξένους και αγνώστους. Τα χρήματα που εξοικονομούνται από την αποχή από το φαγητό και το ποτό, δίνονται σε όσους που έχουν ανάγκη. (Όλη αυτή η ατμόσφαιρα και η διαδικασία ήταν μια πρωτόγνωρη και ακατανόητη εμπειρία για μένα και ίσως αποτελέσει θέμα μελλοντικού post.)

Advertisements

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2009/03/25/%ce%bb%ce%ac%ce%b8%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b1%ce%b3%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%ad%cf%82/trackback/

RSS feed for comments on this post.

2 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. Πολύ μου άρεσε… 🙂

    Με το που πατήσεις το πόδι σου Αθήνα, σε έχω απαγάγει για καφέ!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: