Μπλόγκινγκ

Και πριν αρχίσω να μπλογκάρω θα ήθελα να σταθώ λίγο στο μπλόγκιγκ αυτό καθαυτό που αποτελεί επανάσταση σε πολλά επίπεδα!

  • Επανάσταση της πρωτοπρόσωπης αφήγησης: καθημερινά χιλιάδες άτομα μοιράζονται τις σκέψεις τους, την οπτική τους, τις ιδέες τους γράφοντας σε πρώτο πρόσωπο! Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση αποτέλεσε τομή στη γραφή, διαδοχικά σε διαφορετικά είδη.

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ημερολογιακού χαρακτήρα διαχώρισε το άτομο από το σύνολο ή έδωσε μια διαφορετική αντίληψη του συνόλου. Ενός συνόλου αποτελούμενο από άτομα με διακριτά χαρακτηριστικά που μπορούν να σταθούν κριτικά απέναντι στις ομάδες που εντάσσονται, εντός όμως του πλαισίου που τους δίνουν οι ομάδες αυτές (είμαστε όλοι λίγο φορμαλιστές κι ας μην το παραδεχόμαστε).

Στις κοινωνικές επιστήμες (τις συμβάσεις των οποίων έχω αποδεχτεί και διαμορφώνουν τη σκέψη μου) η πρωτοπρόσωπη αφήγηση απέρριψε την αντικειμενική αλήθεια ως πρόταγμα για την έρευνα. Κανένας σοβαρός κοινωνικός επιστήμονας πλεόν δεν επιδιώκει την αποκάλυψη/ανεύρεσή της. Η διαδικασία της έρευνας ενέχει πλέον μια ψυχολογική διάσταση, όπου το υποκείμενο προσπαθεί να καθαρίσει εαυτόν από τις προκαταλήψεις και την τυφλότητα που του δίνουν οι διάφορες ομάδες στις οποίες ανήκει. Και παράλληλα να είναι ειλικρινής με τους στόχους και τους λόγους που ερευνά και γράφει, που σχεδόν πάντα εμπεριέχουν μια σοβαρή πολιτική διάσταση.

  • Επανάσταση της ατομικότητας: Ποτέ δεν ήταν εμφανέστερη η μακρά ζύμωση που έθεσε το άτομο ως το κέντρο του κόσμου. Στο μπλόγκινγκ η οπτική του κάθε ατόμου δεν περιορίζεται πλέον μόνο στους φίλους, την οικογένεια και τον στενό κύκλο ανθρώπων που μοιράζονται τις ίδιες αρχές και την ίδια δράση. Η φωνή και οι ιδέες του καθενός είναι διαθέσιμες σε οποιονδήποτε.
  • Επανάσταση της κοινωνικότητας: Μιας άλλης μορφής. Οι χειριστές του διαδικτύου έχουν τη δυνατότητα να επικοινωνήσουν, να μοιραστούν ιδέες και να δράσουν στη βάση κοινών αρχών σε συγκεκριμένα ζητήματα. Σε αυτή τη μορφή κοινωνικότητας (και δράσης)  η εξωτερική εμφάνιση, η καταγωγή, το εισόδημα, η περιοχή κλπ δεν παίζουν κανένα ρόλο. Μπορεί εγώ να είμαι στο Κάιρο κι εσύ πιθανότατα σε κάποια άλλη γωνιά του πλανήτη. Μπορεί εγώ να είμαι πλούσια κι εσύ ίσα που να τη βγάζεις. Μπορεί εγώ να είμαι καραγκόμενα κι εσύ ούτε που να βλέπεσαι :-). Δεν έχει απολύτως καμιά σημασία!
  • Επανάσταση της επικοινωνίας: Συνεχίζοντας το προηγούμενο point, η επικοινωνία αυτού του είδους βασίζεται μόνο και αποκλειστικά σε αρχές ισοπεδώνοντας όλους τους περιορισμούς αλλά και τα πλεονεκτήματα που δίνει η προσωπική επικοινωνία. Αρχικά στην υιοθέτηση ενός κοινού κώδικα με τις συμβάσεις που ενέχει: αυτόν του υπολογιστή, του ίντερνετ, του μπλόγκινγκ, που συνιστά μια πολύ συγκεκριμένη μορφή επικοινωνίας διασταυρούμενων ή/και παράλληλων μονολόγων. Ενέκειται στις επιλογές κάθε χρήστη πώς θα αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα οριζόντιας και ισοπεδωτικής (με θετικές συνδηλώσεις το χρησιμοποιώ) επικοινωνίας. Αλλά από τη στιγμή που δεν γράφει τις σκέψεις του στο χαρτί, αλλά τις δημοσιεύει, η επιθυμία για επικοινωνία θεωρείται δεδομένη.
  • Επανάσταση της πληροφόρησης: Οι γνώσεις του καθενός, η σκέψεις, οι εμπειρία, η βιωμένη επικαιρότητα μπορεί να γίνει κτήμα όλων. Η γνώση δεν προέρχεται πλέον από αυθεντίες. Και ο,τιδήποτε δημοσιεύεται μπορεί εύκολα, με μια μικρή έρευνα επίσης στο διαδίκτυο, να επιβεβαιωθεί ή να απορριφθεί.
  • Επανάσταση της πολιτικής: Ποτέ η πολιτική από τα κάτω δεν ήταν εμφανέστερη. Ποτέ δεν ήταν μαζικότερη. Ποτέ δεν ήταν αποτελεσματικότερη. Απολυταρχικά και διδακτορικά καθεστώτα, όπως αυτό της Αιγύπτου, συλλαμβάνουν μπλόγκερς (βλ. για τον 23χρονο που κατέκρινε τον Μουμπάρακ, για την απαγωγή blogger μετά από πορεία προς τη Γάζα, και μία ακόμη σύλληψη blogger), ακριβώς επειδή αντιλαμβάνονται και δεν μπορούν να διαχειριστούν ότι η πολιτική πλέον δεν προέρχεται μόνο από την κυβέρνηση (η Αίγυπτος βέβαια είναι μια άλλη ιστορία). Όχι βέβαια πως λείπουν αντίστοιχα κρούσματα απ’ τη ‘δημοκρατική’ Ελλάδα!

Δεν θα διαφωνήσω φυσικά ότι η επανάσταση αυτή μοιάζει λίγο με την επανάσταση της εφηβικής  μου πόρτας, όπου κολλούσα φωτογραφίες, συνθήματα και άρθρα και τα έβλεπαν μόνο οι γονείς και οι φίλοι μου. Ο υπέρτιτλος της πόρτας μου ήταν ο εξής: ‘Η επανάσταση της πόρτας τώρα εύκολα και γρήγορα και στο δικό σας σπίτι’…

Advertisements
Published in: on Μαρτίου 22, 2009 at 13:30  8 Σχόλια  

The URI to TrackBack this entry is: https://sindesimecairo.wordpress.com/2009/03/22/%ce%bc%cf%80%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b3%ce%ba/trackback/

RSS feed for comments on this post.

8 ΣχόλιαΣχολιάστε

  1. xoxoxo!

    • καλώς το μαστουρωμένο άγιο βασίλη! πώς με βρήκες;

  2. Aqua εγώ είμαι λίγο πιο επιφυλακτικός ως προς τις «επαναστάσεις του μπλόκινγκ». Στο «επανάσταση της επικοινωνίας» ενδεχομένως να συμφωνούσα’ στο «επανάσταση της πληροφόρησης», χμ, ναι, ίσως’ στο «επανάσταση της πολιτικής» σαφώς όχι, δεν βλέπω μεγάλη διαφορά παρά μόνο στο μέσο. Οι επαναστάσεις της «κοινωνικότητας» και της «ατομικότητας» μεταφράζονται απλώς σε μια μετάβαση σε άλλο στάδιο’ όπως κάποτε μιλούσες μόνο με τους γείτονες, μετά σταμάτησες να μιλάς (απαραίτητα) με τους γείτονες και άρχισες να μιλάς με τους συνάδελφους και τους φίλους, τώρα μιλάς με άγνωστους και με φίλους. Τα δίκτυα επικοινωνίας δηλαδή γίνονται όλο και πιο αφηρημένα, ας πούμε. Από την άλλη, δεν ξέρω, έχει και κάτι το μοναχικό συχνά αυτό το πράγμα. Εγώ που είμαι καινούργιος, βλέπω ότι έχω εθιστεί τόσο που από τότε που ξεκίνησα, τέσσερις ή πέντε μέρες τώρα, είμαι συνέχεια με το ένα μάτι στον πίνακα ελέγχου μου. Ελπίζω ότι σύντομα θα τον κοιτάζω μόνο μια-δυο φορές τη μέρα, γιατί αλλιώς δεν πάμε καλά… Ουφ, αυτά είχα να πω, ελπίζω να ανταλλάξουμε σύντομα τις μπλογκοεμπειρίες μας από κοντά!

  3. Αγαπημένε μου δύτη,
    Το ότι είναι επανάσταση της πολιτικής αποδείκτηκε στα Δεκεμβριανά του 2008. Τις πρώτες μέρες τα πάντα οργανώθηκαν με κινητά, μπλογκς και ιστοτόπους ελεύθερης έκφρασης. Αντίστοιχη εμπειρία βίωσε και η Αίγυπτος τον Απρίλη του 2008, όταν μια απεργία σε εργoστάσιο υφαντουργίας εξελίχθηκε σε ανοιχτή σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής και εξέγερση. Οι αιγύπτιοι ακτιβιστές σχεδόν τότε ‘ανακάλυψαν’ τα μπλογκς για να πουν αυτά που δεν λέγονταν στις ειδήσεις και τις εφημερίδες (αυτή η εξέγερση στην Αίγυπτο παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και είναι μέσα στις φιλοδοξίες του μπλογκ να την παρουσιάσει).

    Επανάσταση της κοινωνικότητας θεωρώ ότι είναι, καθώς πλέον μπορείς να ανοίξεις τον κύκλο των ομοϊδεατών σου πέρα από τους 4-10 ανθρώπους του μικρόκοσμού σου με τους οποίους συνεννοείστε και μοιράζεστε συγκεκριμένες αρχές και (κοσμο)θεωρήσεις ως δεδομένες και απαραβίαστες. Στον διευρυμένο αυτόν κύκλο του διαδικτύου μπορείς να συνομιλήσεις και να μοιραστείς εμπειρίες σε όλους τους τομείς (πολιτική, φιλοσοφία, τέχνες κλπ).

    Επανάσταση της ατομικότητας, επίσης. Δεν ξέρω αν ποτέ πριν τόσοι πολλοί άνθρωποι είχαν τη δυνατότητα να διακηρύξουν δυναμικά αυτά που πιστεύουν και μπορεί να έρχονται σε σύγκρουση με την επίσημη πολιτική και τις υποτιθέμενες καθολικές αρχές. Δεν ξέρω αν ποτέ πριν μία κίνηση, όπως αυτή του Δεκέμβρη, καθιστούσε σαφές ότι δεν είναι μια μάζα με καταστροφικές διαθέσεις, αλλά διακριτά άτομα που έγιναν πολλά.

    Ίσως η λέξη ‘επανάσταση’ είναι αυτή που σε ενοχλεί. Τη χρησιμοποιώ συχνά τελευταία και θα την αναπτύξω περαιτέρω σε προσεχές post (‘ανάρτηση’ είναι στα ελληνικά άραγε;).

    Σε φιλώ και σ’ ευχαριστώ για τα σχόλιά σου

  4. Τώρα, η λέξη «επανάσταση», ναι, μου προκαλεί καχυποψία για τον εξής απλό λόγο: εδώ και καμιά διακοσαριά χρόνια η Ευρώπη (κυρίως) έχει διαρκώς την εντύπωση ότι βρίσκεται κοντά στο τέλος του κόσμου, της ιστορίας ή δεν ξέρω τι’ ότι διαρκώς (διαρκώς όμως) συμβαίνουν κοσμοϊστορικά γεγονότα (που όντως συμβαίνουν) τα οποία θα φέρουν άμεσα σαρωτικές αλλαγές. Τις τελευταίες δεκαετίες, για παράδειγμα, ο μεταμοντερνισμός ανακάλυψε ότι η λογοτεχνία μας τελείωσε’ στην Ελλάδα ανακαλύπτουμε κάθε έξι μήνες το τέλος της μεταπολίτευσης’ η κρίση είναι το τέλος του καπιταλισμού’ και η κοινωνική δικτύωση μέσω ίντερνετ, επικοινωνιακή επανάσταση. Όμως ο τυφλοπόντικας της ιστορίας δουλεύει υπόγεια, ως γνωστόν’ κι έτσι, ο καπιταλισμός θα μεταμφιεστεί ξανά σε κράτος πρόνοιας και θα μας ταλαιπωρεί για άλλα εκατό χρονια (δυστυχώς), η λογοτεχνία υπάρχει ακόμα (ευτυχώς), ο δικομματισμός καλά κρατεί τελικά (δυστυχώς), και τα μπλογκ, τα μπλογκ ναι δουλεύουν όπως είπες ΑΛΛΑ: όταν υπάρχει υπόβαθρο. Φαντάζομαι ότι ούτε εσύ αποδίδεις τον αθηναϊκό Δεκέμβρη στα μπλογκ και τα SMS. Αυτά διευκόλυναν να εκφραστεί κάτι που ήδη υπήρχε και θα γινόταν όπως έγινε και σε άλλες εποχές. Πιο σημαντικό για τα μπλογκ θεωρώ ότι για παράδειγμα φέρνουν στην επιφάνεια τις ειδήσεις που θάβουν οι εφημερίδες και τα κανάλια, όπως έγινε με την Κούνεβα ή την Κατερίνα Γκουλιώνη. Αλλά δες ότι ό,τι ακολούθησε με την Κούνεβα έγινε από τα πρωτοβάθμια σωματεία που αναπτύσσονται την τελευταία πενταετία, και η δουλειά που έκαναν και κάνουν δεν νομίζω ότι έγινε κυρίως μέσω ίντερνετ. Αυτά τα λίγα για τώρα (ακόμα δεν έχω συνέλθει από χτες!).

    • Μάλλον είναι που έχω αποκτήσει μια αδυναμία στη συγκεκριμένη λέξη, ακόμη κι ακούγεται βαριά. Όταν είσαι σε δικτατορία (βλ. το σχετικό post για τις δυνάμεις καταστολής), ακόμη και μικρά πράγματα γίνονται επαναστατικά…

  5. […] νιπτήρων Μια και έπεσα τις προάλλες σε μια συζήτηση περί της επανάστασης των μπλογκ, είπα να προσφέρω αυτά τα δύο κείμενα· παρεμβάσεις του […]

  6. […] περί “μπλογκόσφαιρας” (δείτε και τα σχόλιά μου εδώ). Νομίζω ότι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι η ετικέτα […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: