η σύγχρονη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας

(Αλεξάνδρεια) Η σύγχρονη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας αναμφίβολα συνιστά ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα μνημεία της πόλης, που έχει πετύχει να συνδυάσει την αίγλη του αρχαίου (άραγε θα μιλούσε κανείς για τη σύγχρονη βιβλιοθήκη αν δεν είχε υπάρξει η αρχαία βιβλιοθήκη; Μα τι λέω; Ούτε καν θα υπήρχε η σύγχρονη!) με θέλγητρα του σύγχρονου. Όπως θα προσπαθήσω να δείξω στο παρόν κείμενο, η βιβλιοθήκη είναι πολύ περισσότερα. Το παρόν κείμενο δεν είναι τουριστική ανάρτηση, αλλά αποτελεί προϊόν της εμπειρίας χρήσης της βιβλιοθήκης.

Τα εγκαίνια της βιβλιοθήκης έγιναν το 2002. Η πολυεθνική ομάδα ενός νορβηγικού αρχιτεκτονικού γραφείου είχε κερδίσει το διαγωνισμό της UNESCO για τα σχέδια της σύγχρονης βιβλιοθήκης. Η κατασκευή διήρκησε 6 χρόνια και περατώθηκε με διεθνής δωρεές.

Η κατασκευή της βιβλιοθήκης συνδυάζει τη λειτουργικότητα και τον συμβολισμό.

βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας_μακέτα

Μακέτα του συγκροτήματος της βιβλιοθήκης: Η βιβλιοθήκη έχει σχήμα διαγώνιου δίσκου, επιτρέποντας το μέγιστο δυνατό φωτισμό του αναγνωστηρίου. Συμβολίζει τον αναδυόμενο ήλιο της παγκόσμιας γνώσης. Η μαύρη σφαίρα που διακρίνεται στεγάζει το πλανητάριο και το μουσείο φυσικής ιστορίας και συμβολίζει τη γη. Μια γέφυρα, που είναι απολύτως διακοσμητική, ενώνει το Πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας, που βρίσκεται ακριβώς από πίσω, με τη γη, συμβολίζοντας τη μετάδοση της γνώσης. Το λευκό κτίριο είναι το συνεδριακό κέντρο που χτίστηκε από έναν αιγύπτιο αρχιτέκτονα πριν το υπόλοιπο συγκρότημα. Προσπαθεί να συνδυάσει στοιχεία της αρχαίας αρχιτεκτονικής (σαρκοφάγοι στην οροφή, ημιτελείς πυραμίδες και κολόνες που καταλήγουν σε σχήμα λωτού) με μια γυάλινη επιφάνεια που συμβολίζει, λέει το σύγχρονο.

(περισσότερα…)

Published in: on Αυγούστου 30, 2016 at 14:32  Σχολιάστε  
Tags:

ροκάδες, μπούρκες, στιβάνια και κελεμπίες: σώματα που αντιστέκονται στις καιρικές συνθήκες

(Αλεξάνδρεια) Θυμάμαι το χειμώνα που είχα κάνει εράσμους στο Μπέρμιγχαμ την έκπληξή μου τα βράδια. Μα είναι τρελός αυτός κόσμος, αναρωτιόμουν. Πώς είναι δυνατόν με τέτοιο κρύο οι κοπελιές να φορούν μίνι χωρίς καλσόν, σαγιονάρες και καλοκαιρινές τιράντες/ξώπλατα, και τα παλικάρια να κυκλοφορούν με τα πουκαμισάκια; Στην πορεία διερεύνησης του μυστηρίου ανέκυψε η εξής πρακτική απάντηση για τους άντρες: έπρεπε ν’ αφήνουν στην καρνταρόμπα τα παλτά τους και να πληρώνουν για τη φύλαξη, πράγμα που δεν συνέφερε αν περιφερόσουν από κλαμπ σε κλαμπ. Επιπλέον αν γινόσουν πίτα, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να ξεχνούσες το μπουφάν σου σε κάποιο απ’ αυτά κι μετά άντε ψάξε βρες το. Ωστόσο για τις γυναίκες το μυστήριο δεν λύθηκε.

Νούβιοι στο μετρό του Καΐρου με θερμοκρασία άνω των 30 βαθμών

Νούβιοι στο μετρό του Καΐρου με θερμοκρασία άνω των 30 βαθμών

(περισσότερα…)

Published in: on Αυγούστου 18, 2016 at 16:27  Σχολιάστε  

παζάρια της ανατολής, ταξική δικαιοσύνη και σουπερμάρκετ

(Αλεξάνδρεια) Ανέκαθεν απεχθανόμουν τα παζάρια, ή μάλλον καλύτερα το παζάρεμα. Θεωρούσα ότι σε κάθε περίπτωση ο πωλητής/ια θα με πιάσει κότσο, ότι θα πληρώσω διπλάσιο. Απεχθανόμουν αυτό το σαράκι που σε τρώει αφότου αγοράσεις κάτι: συνεχίζεις ν’ αναρωτιέσαι αν θα μπορούσες να το είχες πάρει σε καλύτερη τιμή, αν σε κορόιδεψαν. «Καλύτερη τιμή», «κοροϊδία»… Ας τα κρατήσουμε αυτά τα δύο κι ας πάμε παρακάτω.

Όταν έφτασα πριν 8 χρόνια στο Κάιρο, το 2008, με σκοπό να περάσω το χειμώνα μου εκεί (εδώ λέω το πώς και το γιατί) έμεινα σε μια γειτονιά του κέντρου, το Μπαμ ελ Λουκ (αυτό το ‘κ’ δεν προφέρεται στα αιγυπτιακά αραβικά), η οποία σήμερα συνιστά στρατιωτικοποιημένη ζώνη και σίγουρα καθόλου ελκυστική περιοχή για να μείνει κανείς. Καθώς κανείς απ’ όσους ρωτούσα δεν μιλούσε αραβικά, μου πήρε σχεδόν δυο μήνες να μάθω ότι το καμένο κτίριο που έβλεπα απ’ το παραθύρι μου ήταν η Γερουσία και το διπλανό το κοινοβούλιο. Το κτίριο είχε καεί λίγους μήνες πριν, τον Αύγουστο, και ο κόσμος που είχε μαζευτεί για να δει και να ευχαριστηθεί τη φωτιά ήταν τόσο πολύς που δεν μπορούσαν να περάσουν τα πυροσβεστικά, τα οποία άργησαν τόσο ώστε το κτίριο να καταστραφεί ολοσχερώς.

Κοντά μου ήταν η ήδη παρηκμασμένη κλειστή αγορά του Μπαμπ ελ Λουκ, που εγκαινιάστηκε το 1912 και έλκυε τότε την πλούσια πελατεία της Αιγύπτου. Το 2008 ήταν ένα βρώμικο και σκοτεινό μέρος που απευθυνόταν στην εργατική τάξη. Προς μεγάλη μου ενόχληση έπρεπε να παζαρέψω ακόμη και τις ντομάτες και τ’ αγγούρια.

(περισσότερα…)

Published in: on Αυγούστου 11, 2016 at 15:39  Σχολιάστε  

αιγυπτιακή νεολαία: όνειρα και αδιέξοδα

(Αλεξάνδρεια) Ο Μοχάμμεντ δεν είναι άτομο. Είναι μια συλλογική βιογραφία: της μικροαστικής ανδρικής νεολαίας των αιγυπτιακών πόλεων.

Ο Μοχάμμεντ είναι γύρω στα 23-5. Έχει τελειώσει πανεπιστήμιο και μιλάει αγγλικά, αλλά δεν μπορεί να βρει δουλειά της προκοπής. 1000 λίρες χωρίς ασφάλεια. Ή 40 λίρες μεροκάματο. Μην κάνεις τη μετατροπή. Είναι πολύ λίγα. 10ωρη δουλειά στην καλύτερη για να ζεις με την οικογένειά σου.

Το έχει κάνει φυσικά: έχει δουλέψει στην υπηρεσία πελατών της Vodafone Αγγλίας (ναι! είναι στην Αίγυπτο), στα McDonalds (να σημειωθεί ότι αυτού του είδους οι τζανκ φουντ αλυσίδες στον Γ΄ κόσμο είναι ακριβές: τα σκουπίδια που τρώει η εργατιά στις δυτικές πόλεις τα ταΐζουν στους μεσοαστούς στον Γ΄ Κόσμο. Τα McDonalds είναι ινν), σε πολυκαταστήματα με δυο και τρία παραρτήματα, σε χόστελς. Ίσως και να το κάνει ακόμη. Φυσικά μ’ αυτά τα λεφτά, η εταιρεία στην οποία δουλεύει δεν μπορεί να απαιτεί καμιά σοβαρή επίδοση, ούτε και να είναι στην ώρα του. Ο Μοχάμμεντ είναι αναλώσιμος. Το ξέρει κι ο ίδιος, το ξέρει κι η εταιρεία.

Ο Μοχάμμεντ έχει μάθει ν’ απαξιώνει τ’ αραβικά και ν’ αγαπάει τ’ αγγλικά. Τα αγγλικά μπορούν να γίνουν διαβατήριο για κάτι καλύτερο, τ’ αραβικά όχι. Τα αγγλικά είναι δείγμα ανώτερου μορφωτικού επιπέδου και τάξης, τ’ αραβικά ποιος τα κλάνει.

(περισσότερα…)

Published in: on Αυγούστου 5, 2016 at 13:37  Σχολιάστε  

σκατά στους σπιτονοικοκύρηδες, από όπου κι αν προέρχονται

(Αλεξάνδρεια) Χτες ήρθε στο σπίτι μια πανικοβλημένη φίλη. Η θεια της πούλησε το σπίτι που φιλοξενούνταν για να πάει προσκύνημα στη Μέκκα (το προσκύνημα είναι ολόκληρη επιχείρηση που για την Αίγυπτο έχει ταρίφα 50.000 λίρες. Υπάρχει όμως και η επιλογή της όμρα, προσκύνημα που μπορεί να γίνει οποιαδήποτε εποχή του χρόνου κι όχι το μήνα του Ραμαζανιού, το οποίο έχει ταρίφα 20.000 λίρες. Μην κάνετε τη μετατροπή: είναι πολλά, πάρα πολλά λεφτά). Η φίλη πρέπει να μετακομίσει άμεσα. Έκανε λοιπόν το απονενοημένο διάβημα να δώσει σ’ έναν τύπο 400 λίρες μπροστά, που επειδή το σπίτι είναι κοντά στη θάλασσα το νοικιάζει το καλοκαίρι 200 λίρες τη μέρα. Αν μέσα σε δυο μέρες δεν έφερνε τα υπόλοιπα λεφτά (1000 λίρες για το νοίκι, δηλαδή 600 λίρες υπόλοιπο) και 1000 για εγγύηση, οι 400 λίρες θα έκαναν φτερά. Επιπλέον, στην πορεία, ο μεσίτης που της έκανε το κονέ ήθελε κι αυτός άλλες 1000 λίρες (ένα ενοίκιο). Της είπε ότι δεν θα ήταν μόνο για εκείνον: πήρε τηλέφωνο άλλους δυο μεσίτες για να της βρει το σπίτι, οπότε το ποσό θα μοιραζόταν. Η φίλη ήρθε απελπισμένη στο σπίτι μου.

Βρίσκομαι σε μια λαϊκή γειτονιά και μένω σε ένα συγκρότημα εργατικών πολυκατοικιών. Το κτίριο που μένω έχει πέντε ορόφους, χωρίς ασανσέρ φυσικά, και δυο εισόδους που αντιστοιχούν σε 10 διαμερίσματα η καθεμιά (δυο διαμερίσματα στον όροφο). Κάθε διαμέρισμα έχει δυο δωμάτια, κουζινάκι και τουαλέτα. Στην απέναντι εργατική πολυκατοικία, τα διαμερίσματα  είναι μεγαλύτερα και προορίζονταν για οικογένειες, ενώ η δική μας για νεαρά ζευγάρια. Φυσικά τα νεαρά ζευγάρια έκαναν παιδιά, έτσι στο από κάτω διαμέρισμα οι γείτονες έχουν τέσσερα, ενώ στο άλλο η γειτόνισσα μεγάλωσε σε αυτό τα έξι παιδιά της.

το δωμάτιό μου

το δωμάτιό μου: φανταστείτε το με στρώματα πάνω κάτω και 10 άτομα

Στην περιοχή καταφεύγουν φτωχοί φοιτητές και φοιτήτριες. Οι σπιτονοικοκύρηδες έχουν βρει καταπληκτική επιχειρηματική ιδέα: γεμίζουν τα διαμερίσματα κρεβάτια και νοικιάζουν το κρεβάτι 150-300 λίρες το μήνα. Αυτή την επιχείρηση θέλει να κάνει κι ο γαμοσπιτονοικοκύρης μου, που αγόρασε το διαμέρισμα που μένω το Φλεβάρη για επένδυση. Έχει βάλει στα δυο δωμάτια τρεις κουκέτες στο ένα και δυο στο άλλο: σύνολο 10 κρεβάτια όπου θα μείνουν από το Σεπτέμβρη 10 φοιτήτριες με 300 λίρες η καθεμιά. Θέλει να παίρνει δηλαδή για τα δυο δωμάτια 3.000 λίρες, ενώ ο μισθός 12ωρου που δουλεύουν οι περισσότεροι νέοι/ες είναι 1.000 λίρες (χωρίς ασφάλεια φυσικά). [Σημειωτέον εγώ πληρώνω 900 λίρες (90 ευρώ), που είναι πολλά λεφτά για την Αίγυπτο, αλλά δεδομένου ότι τα σπίτια είναι υπερτιμημένα, είναι καλά.]

(περισσότερα…)

Ζαπατίστας: ανακοίνωση EZLN στα εγκαίνια της ζαπατιστικής συμμετοχής στο CompArte

Ακολουθεί μετάφραση της ανακοίνωσης του Εξεγερμένου Υποδιοικητή Μοϊσές στα εγκαίνια της ζαπατιστικής συμμετοχής στο φεστιβάλ CompArte στο Οβεντίκ, στις 29/7/2016. Η πρωτότυπη είναι εδώ.

σημεία του εθνικοαπελευθερωτικού ζαπατιστικού στρατού

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ EZLN, ΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΕΞΕΡΜΕΝΟΥ ΥΠΟΔΙΟΙΚΗΤΗ ΜΟΪΣΕΣ, ΣΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΣΤΟ CompArte, ΣΤΟ ΚΑΡΑΚΟΛ ΤΟΥ ΟΒΕΝΤΙΚ, ΤΣΙΑΠΑΣ, ΜΕΞΙΚΟ, ΤΟ ΠΡΩΙ ΤΗΣ 29ης ΙΟΥΛΗ 2016

Στο όνομα των συντροφισσών και των συντρόφων των ζαπατιστικών βάσεων στήριξης του Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού, θέλω να σας εκφράσω αυτό που αισθανόμαστε για αυτό που κάνετε για εμάς, τους ιθαγενικούς πληθυσμούς του Μεξικού, και πιστεύω πως κάνετε το ίδιο και σε όλο τον κόσμο.

Θέλουμε να σας πούμε, να σας εξηγήσουμε, για άλλη μια φορά, για τις τόσες οδύνες που μας προκαλεί αυτό το διεφθαρμένο καπιταλιστικό σύστημα.

Μην αισθανθείτε άσχημα για αυτά που θα πω, συντρόφισσες και σύντροφοι της Εθνικής και της Διεθνούς Έκτης, αδελφές και αδελφοί του κόσμου, γιατί δεν αφορούν εσάς.

Αφορούν τον τρόπο που μας μεταχειρίζεται και μας αντιμετωπίζει το καπιταλιστικό σύστημα, ειδικά εμάς, ΤΟΥΣ ΙΘΑΓΕΝΙΚΟΥΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥΣ αυτής της χώρας που καλείται Μεξικό.

(περισσότερα…)

η διαφορά μεταξύ επιχείρησης αυτοκτονίας και βομβαρδισμού

Χμμμ… Για να σκεφτώ…

Υπάρχει μια προφανής που είναι ότι ο πιλότος στο βομβαρδισμό δεν πεθαίνει μαζί με τα θύματά του.

Υπάρχει κάποια άλλη που δεν μπορώ να διακρίνω;

Και στις δύο περιπτώσεις τα θύματα είναι κόσμος από την άλλη πλευρά, τσουβαλιδόν και αδιάκριτα.

Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει ένας εσωτερικός  μηχανισμός που μπορεί, στο εσωτερικό της πλευράς που προβαίνει στην ενέργεια, να την νομιμοποιεί και να αντλεί οφέλη από αυτή.

Και στις δύο περιπτώσεις η ενέργεια αποσκοπεί στο να εκβιάσει τον αντίπαλο σε σκοπούς που έχει η πλευρά που προβαίνει στην ενέργεια.

Και στις δύο περιπτώσεις η ενέργεια του αντιπάλου μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο εσωτερικό αυτού που δέχεται την επίθεση προς ίδιον όφελος, για παράδειγμα για τη συσπείρωση γύρω από έναν Σαντάμ Χουσεΐν ή έναν Μιλόσεβιτς, ή τη συσπείρωση γύρω από έναν Μπους και την ενίσχυση αντιμεταναστευτικών πολιτικών.

Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν διαφωνίες στο εσωτερικό που στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να εκδηλωθούν σε μια πορεία, αλλά τις περισσότερες φορές σε σχόλια στα καφενεία, άντε και στα τηλεοπτικά παράθυρα-προέκταση-των-καφενείων.

Όταν ανοίγεις πόλεμο, μπορείς να ελπίζεις ότι θα είναι μονομερής; Ότι τα θύματα θα είναι μόνο απ’ την άλλη πλευρά και δεν θα απαντήσουν;

Υπάρχει κάτι άλλο που δεν μπορώ να σκεφτώ..; Τόσο απλό μου φαίνεται…

[Προφανώς τα παραπάνω αφορούν επιχειρήσεις αυτοκτονίας που έχουν ένα πολιτικό σκεπτικό και όχι σκέτες αυτοκτονίες που παίρνουν κι άλλο κόσμο στο λαιμό τους.]

Published in: on Ιουλίου 27, 2016 at 21:52  Σχολιάστε  

Τουρκία: Ζήτημα κατεπείγοντος

της Ayça Çubukçu*

[Δημοσιεύτηκε στον ενημερωτικό κόμβο Jadaliyya στις 25 Ιούλη 2016. Δεν μεταφράζεται για την ανάλυσή του -δεν είναι κάτι ιδιαίτερο- όσο για τη μετάδοση του κλίματος. Παράλληλα ας έχουμε κατά νου ότι σε τέτοιες καταστάσεις ο λόγος βρίσκεται στα όρια αυτού που μπορεί να ειπωθεί, κι ανάλογα από τη θέση του καθενός, που στην προκειμένη είναι μια καθηγήτρια πανεπιστημίου.]

«Είναι δεκαετίες που δεν συμβαίνει τίποτα· και είναι βδομάδες που συμβαίνουν δεκαετίες», είχε πει κάποτε ο Βλαντιμίρ Λένιν. Η Τουρκία περνάει κάποιες από εκείνες τις βδομάδες. Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στις 15 Ιουλίου 2016 και την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που κηρύχτηκε στις 20 Ιουλίου τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται.

Αυτό που μπορεί τελικά να καταστεί ξεκάθαρο είναι ότι η Τουρκία ζει μια κομβική στιγμή υπό κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρισματικά και με ανταπόκριση, κινητοποιεί «το λαό» για να μετατρέψει την αναστολή του συντάγματος σε δημιουργία νέου πολιτικού σώματος. Αυτό που διακυβεύεται, αν είναι να πιστέψουμε τον Ερντογάν, είναι ο τύπος του κράτους και της κοινωνίας που θα έχει η Τουρκία στο δεύτερο μισό του 21ου αιώνα.

(περισσότερα…)

Published in: on Ιουλίου 27, 2016 at 13:40  Σχολιάστε  

πέντε νέα κείμενα των Ζαπατίστας

(Αλεξάνδρεια) Σε μια φόρμα για συμμετοχή σε ένα διαθρησκευτικό σεμινάριο, υπήρχε η ερώτηση τι σε εμπνέει. Κι εγώ απάντησα «οι Ζαπατίστας». Και με κάθε δράση που κάνουν, κάθε κείμενο που βγάζουν, κάθε τι που μαθαίνω και διαβάζω γι’ αυτό το καταπληκτικό κίνημα που σε πολεμικές συνθήκες χτίζει αλήθεια και ζωή επιβεβαιώνει την απάντησή μου.

Ακολουθεί περίληψη των πέντε κειμένων που έβγαλαν τον Ιούλιο και ο σύνδεσμος που οδηγεί στις ελληνικές μεταφράσεις. Τα ποστάρω με χρονολογική σειρά.

(4/7/2016) Τα μαθήματα του Ιούνη

Ενώ ο Νόμος για τις Διοικητικές Αρμοδιότητες μαζεύτηκε με συνοπτικές διαδικασίες μόλις διαμαρτυρήθηκαν οι μεγαλοεπιχειρηματίες (εδώ άρθρο από την εφημερίδα La Jornada με φωτογραφία από τη διαμαρτυρία τους στον Άγγελο της Ανεξαρτησίας, εδώ και άλλες φωτο των σιχαμένων), ο νόμος για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση εναντίον του οποίου δίνουν ηρωϊκή μάχη οι δάσκαλοι και οι δασκάλες που οργανώνονται στο Εθνικό Συντονιστικό Εργαζομένων στην Εκπαίδευση δεν λέει να αποσυρθεί. Παρά τις εικασίες ότι έχουν εξεγερθεί μόνο οι πιο φτωχές πολιτείες του Μεξικού, δείγμα της κακής δουλειάς που κάνουν οι δάσκαλοι, ακόμη και το πρώην άντρο του μεγάλου εθνικού κεφαλαίου, το Νουέβο Λεόν, έχει μπει στο χορό. Ένα ολοκληρωμένο μάθημα από τα πάνω κι από τα κάτω: «στο Μεξικό το μεγάλο κεφάλαιο κυβερνά και η κυβέρνηση υπακούει… αλλά ο λαός εξεγείρεται

(περισσότερα…)

ραμαζάνι στην Αλεξάνδρεια

(Αλεξάνδρεια) Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρίκα να προσεύχεται. Θυμάμαι κάποια χριστούγεννα, θα ’μουν ίσως 7 χρονών, που, πεπεισμένη ότι ο αη-Βασίλης δεν υπάρχει και ότι οι γονείς μου έβαζαν τα δώρα κάτω απ’ το δέντρο, προσπαθούσα να κρατηθώ ξύπνια για να τους πιάσω στα πράσα. Όταν θεώρησα ότι οι ήχοι που άκουγα ήταν εκείνοι που θα αποκάλυπταν την απάτη, εισέβαλλα θριαμβευτικά στο σαλόνι κραυγάζοντας ότι τους έπιασα, και το ήξερα ότι ο αη-Βασίλης δεν υπάρχει. Η ετοιμόλογη μάνα μου απάντησε ότι τα δώρα που έβαζαν ήταν της νονάς και της γιαγιάς μου κι ότι γι’ αυτό που είχα κάνει ο αη-Βασίλης δεν θα μου έφερνε δώρα εκείνη τη χρονιά. Πέρασα κάποιο διάστημα της βραδιάς θερμοπαρακαλώντας μετανοημένη τον αη-Βασίλη να με συγχωρέσει που αμφισβήτησα την ύπαρξή του και να μου φέρει τα πολυπόθητα δώρα, πράγμα που όντως έκανε.

Οι σχέσεις και οι εκπαίδευσή μου στη συνέχεια έκοψαν βαθμιαία τους δεσμούς μου με το μεταφυσικό. Εκτός από τη μεταφυσική πεποίθηση, γέννημα των γιάνκικων φιλμ, ότι στο τέλος το καλό νικά (ποιανού το τέλος είναι άλλο ζήτημα), δεν μου έχει μείνει άλλος τρόπος να σχετίζομαι με τον κόσμο από τον ορθολογισμό. Ό,τι αυτός δεν μπορεί να εξηγήσει, και υπάρχουν πράγματα όπου όντως είναι ανεπαρκής, είναι ερωτήματα που φροντίζω να βγάζω απ’ το μυαλό μου. Έχω όμως απόλυτη συναίσθηση ότι ο ορθολογισμός εμφανίζεται κι αυτός ως θρησκεία, με τους αποστόλους του, το δόγμα του, την πεποίθησή του ότι αποτελεί τη μοναδική ερμηνεία του κόσμου και την απαξίωσή του για κάθε άλλη ερμηνεία ως ανεπαρκή και πλανεμένη. Ως εκ τούτου παρατηρώ μ’ ενδιαφέρον άλλες ερμηνείες και συνδέσεις με την πραγματικότητα, γνωρίζοντας ότι δεν μου κάνουν, αλλά, πλέον, αναγνωρίζοντας στην ισότιμη, και εννοείται υπέρτερη αριθμητικά, συνύπαρξή τους με τον ορθολογισμό.

(περισσότερα…)